« بازگشت

علی اخوان عطار

علی اخوان عطار


تاریخ انتشار : Publish : نسخه قابل چاپ Print

دانشکده مهندسی

گروه مکانیک

 

 

جلسه دفاعیه پایان ­نامه برای دریافت درجه کارشناسی ارشد در

 رشته مهندسی مکانیک گرایش طراحی کاربردی

 

 

عنوان:

 

مقایسه تاثیر تیغه­های داخلی و خارجی بر رفتار مکانیکی سازه­های جدارنازک

 با مقطع مربع

 

استاد راهنما:

دکتر علی علوی­نیا

 

اساتید ممتحن:

دکتر فرامرز فرشته صنیعی

دکتر امیرحسین محمودی

 

 

نگارش:

علی اخوان عطار

 

زمان: دوشنبه 8  تیر 94 ،  ساعت 10:30

مکان: آمفی تئاتر دانشکده مهندسی


 

چكيده:

در بسیاری از سازه­های مهندسی و به خصوص دستگاه­های متحرک، برای جلوگیری از خسارات ناشی از ضربه یا کاهش آن از سیستم­های جاذب انرژی استفاده می­کنند و سازه­های جدارنازک دسته مهمی از این سیستم­ها را تشکیل می­دهند. هدف از پژوهش حاضر، بررسی جذب انرژی و رفتار مکانیکی سازه­های جدارنازک آلومینیومی با مقطع مربعی می­باشد که پس از نصب تیغه­های داخلی یا خارجی در جداره سازه، تحت بارگذاری محوری قرار می­گیرند. ویژگی­های جذب انرژی مورد بررسی این سازه­ها شامل جذب انرژی مخصوص، نیروی متوسط لهیدگی، نیروی بیشینه اولیه، نحوه تغییرشکل و بازدهی نیروی لهیدگی بوه است. همچنین اثر ضخامت سازه، پهنای تیغه­، چیدمان تیغه­ها و شرایط مرزی مختلف در دو انتهای سازه مطالعه شده است. به­ منظور بررسی جذب انرژی حالت­های متعدد چیدمان تیغه­ها و نیز کاهش هزینه­ها، شبیه­سازی­های اولیه با استفاده از نرم­افزار LS-Dyna، روی مدل­های فرضی انجام شد. در نهایت چند نمونه مختلف از مدل­های پیشنهادی اولیه ساخته شدند و مورد آزمایش تجربی قرار گرفتند. نتایج حاصل از بررسی­های عددی و تجربی تطابق مناسبی با یکدیگر داشتند. نتایج این پژوهش نشان داد که جذب انرژی مخصوص سازه جدارنازک مربعی، با افزایش تعداد تیغه­ها افزایش می­یابد؛ میزان این افزایش به مکان قرارگیری تیغه­ها نیز بستگی دارد. با انجام آزمایش­های تجربی ثابت شد که چیدمان تیغه­ها طبق مدل پیشنهادی، جذب انرژی مخصوص را نسبت به نمونه بدون تیغه تا 65% افزایش می­دهد. همچنین طی همین آزمایش، درصد بازدهی نیروی لهیدگی به حدود 69/0 رسید که مطلوب می­باشد. به­علاوه، مشخص شد که افزایش ضخامت سازه جدارنازک با جذب انرژی مخصوص رابطه مستقیم دارد. همچنین،  افزایش پهنای تیغه­ها تا حد مشخصی منجر به افزایش جذب انرژی مخصوص شد ضمن اینکه باعث منظم­تر شدن چین­خوردگی سازه می­شد. شرایط مرزی مقید در دو انتهای سازه نیز تاثیر ملموسی بر جذب انرژی سازه داشت.